หลังจากที่กลับไปทำงาน (บ้าง เม้าท์กเพื่อนบ้าง)
ตั้งกะก้าวเท้าข้างขวาเข้าออฟฟิต ก้อต้องมานั่งตอบคำถามของ
เพื่อนๆๆ พี่ๆ น้อง(ฝึกงาน) ว่าไปทำอีท่าไหน
ถึงได้เป๋ ฉลองปีใหม่อย่างงี้
แต่หลังจากที่ทุกคนรู้สาเหตุแล้ว แทนที่จะสงสารนู๋นะ
กลับบอกว่า เออ สมน้ำหน้า อุ้ย ไม่ใช่ ...น่าสงสาร อย่างนู้น อย่างนี้
แต่สงสารแล้วทำไมยังสั่งงานเป็นกะบุงเลยอะ
สภาพของขา à ยังเจ็บอยู่แต่ดีขึ้นเรื่อยๆๆแล้วค่ะ
ทนสงบสเงี่ยมเจียมสังขารอยู่ได้ตั้งเกือบอาทิตย์
ในที่สุดตะบะแตกค่ะงานนี้
(พี่โมแดนขา...ขอนู๋ซุกชนอีก 1 วันล่ะกันน้า)
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเลยล่อลวงสามี
ไปถีบจักยานที่สวนรถไฟมา
เพราะไมค์ต้องไปฝังเข็ม (โรคภูมิแพ้) ที่โรงพยาบาลวิภาวดี
ทุกวันอาทิตย์ เลยใช้มนต์ดำ ล่อลวงให้เลยไปหยุดสวนรถไฟ
ถีบจักรยานชิว ชิว กันดีกว่า

เชื่อว่าหลายๆ คนคงรู้จักที่นี่ดีนะจ๊ะ
แต่แก็ปเพิ่งมาเป็นครั้งแรก สวนใหญ่มากๆๆอะ ร่มรื่นมากๆๆด้วย
เลยแอบเก็บข้อมูลเบื้องต้นมาให้สำหรับคนที่ยังไม่เคยไปนะค่ะ